Roald Dahl
O matrimonio Foster, de clase alta, vive en Nova York, nunha casa de varios pisos (conectados a través dun ascensor). A señora Foster sufriu durante toda a súa vida un medo patolóxico a perder trens, avións, barcos... O seu home goza atormentándoa, facéndoa esperar cando teñen que ir coller calquera barco, tren, avión... A señora Foster sempre padeceu ese tormento en silencio. Un día, esa muller decide ir a Paris a ver á súa filla e ós seus netos (leva meses querendo ir, pero o seu marido impidíullo). Dexesa con toda a sua alma vivir en París para ver medrar ós seus netos pero sabe que o seu marido nunca llo consentirá polo que decide ir a París soa para ver a sua filla durante seis semanas. O señor Foster vivirá durante ese tempo no club, así que os criados tamén se irán e a casa permanecerá valdeira.
O día que parte para París, está moi nerviosa e o Señor Foster retrasase tanto que ela está punto de perder o avión, pero o voo aplazase debido ó mal tempo. Ó día seguinte, repitese a historia: a señora Foster, nerviosa; o señor Foster torturándoa coa sua lentitude. El decidiu que ela o leve ó club no coche antes de ir hacia o aeroporto. No derradeiro minuto, o señor Foster lembra que esqueceu entregarlle un agasallo que comprou para a sua filla polo que volve a subir á casa.
A señora Foster esperao no coche. Coma ve que non volve, sae e acercase á casa. Pega a orella á porta e queda un anaco escoitando. De súpeto, ponse outra vez en movimento e dille ó chofer que non pode esperar por máis tempo ó seu marido e que vaian de prisa ó aeroporto.
A señora Foster colle o avión polos pelos. Chega a París, está seis semanas coa filla, escribe cartas ó seu marido. Cando volve a Nova York, ninguén vai buscala ó aeroporto. Na sua casa non hai rastro do seu marido, o correo está amontonado no chán...
Nos escasos ratos libres que teño ando liada cos contos de Roald Dahl. Este pertence o libro "Relatos de lo inesperado". Chámame a atención que en cada historia que conta hay outras historias máis amplias que andan por ahí debaixo. Por certo que o relato "Pierna de cordero" lémbrame a escea do óso de xamón da película de Almodóvar "Que he hecho yo para merecer esto" :)) |
O día que parte para París, está moi nerviosa e o Señor Foster retrasase tanto que ela está punto de perder o avión, pero o voo aplazase debido ó mal tempo. Ó día seguinte, repitese a historia: a señora Foster, nerviosa; o señor Foster torturándoa coa sua lentitude. El decidiu que ela o leve ó club no coche antes de ir hacia o aeroporto. No derradeiro minuto, o señor Foster lembra que esqueceu entregarlle un agasallo que comprou para a sua filla polo que volve a subir á casa.
A señora Foster esperao no coche. Coma ve que non volve, sae e acercase á casa. Pega a orella á porta e queda un anaco escoitando. De súpeto, ponse outra vez en movimento e dille ó chofer que non pode esperar por máis tempo ó seu marido e que vaian de prisa ó aeroporto.
A señora Foster colle o avión polos pelos. Chega a París, está seis semanas coa filla, escribe cartas ó seu marido. Cando volve a Nova York, ninguén vai buscala ó aeroporto. Na sua casa non hai rastro do seu marido, o correo está amontonado no chán...
Nos escasos ratos libres que teño ando liada cos contos de Roald Dahl. Este pertence o libro "Relatos de lo inesperado". Chámame a atención que en cada historia que conta hay outras historias máis amplias que andan por ahí debaixo. Por certo que o relato "Pierna de cordero" lémbrame a escea do óso de xamón da película de Almodóvar "Que he hecho yo para merecer esto" :)) |
<< Home